De aanhouder wint

Je hoeft niet de meest getalenteerde te zijn. Je hoeft alleen maar lang genoeg vol te houden

Ik was nooit een wonderkind in de schermsport. Nooit degene waar coaches naar wezen als ‘de volgende grote belofte’. Er waren altijd anderen. Meer getalenteerd. Meer indrukwekkend. Meer kansrijk. En de meesten van hen stopten.
Het klinkt misschien vreemd, maar een groot deel van hoe ik de beste van Denemarken ben geworden, is simpelweg doordat ik iedereen heb overleefd. Ik bleef opkomen. Ik bleef trainen. Zelfs toen ik niet de beste was. Zelfs toen ik wilde stoppen.
Op tienjarige leeftijd smeekte ik mijn moeder of ik ermee mocht stoppen. Ze zei nee. Omdat zij wist hoe het voelde om te vroeg op te geven. En daardoor ben ik doorgegaan.
In juli 2015 beleefde ik de dag van mijn leven. Ik werd de eerste Deense schermer in 65 jaar die een medaille op een wereldkampioenschap mee naar huis nam. Vier jaar later won ik zilver op het Europees kampioenschap. Niet omdat ik het meest getalenteerd was. Maar omdat ik weigerde op te geven.
Dat is wat mensen vaak over het hoofd zien. Je hoeft niet de volgende Messi of Federer te zijn. Maar je kunt nog steeds het ere podium halen. Nog steeds iets groots winnen. Nog steeds geschiedenis schrijven.
En dat is mijn pad geweest. Ik ben geen superster. Ik kom niet in de hall of fame. Maar ik heb gedaan wat de meesten voor onmogelijk hielden, in een land waar niemand dacht dat het mogelijk was.
Dus als je dit leest en je je afvraagt of je goed genoeg bent, laat me dan dit zeggen: Misschien wel. Misschien niet. Maar je zult het nooit weten als je stopt. Ga door. Dáár ligt de echte kracht.
En als je een reden nodig hebt, laat dit er dan één zijn: Om de wereld te laten zien dat je — ook zonder het perfecte systeem, het perfecte cv, of het perfecte begin —nog steeds kunt winnen.
Auteur, Patrick Jørgensen,

“Talent opent deuren, maar volharding bepaalt wie erdoorheen loopt.”
Mieke de Graaf – Stoel herkent zich helemaal in dit verhaal. Op dezelfde manier werd zij in 2011 Europees kampioen op het wapen floret. Niet omdat alles vanzelf ging, maar omdat zij bleef volhouden – dag in, dag uit. Haar toewijding werd datzelfde jaar beloond met de benoeming tot Lid van Verdienste door de KNAS.
Auteur, Mieke de Graaf – Stoel Scaramouche